obliczu nadchodzących wielkimi krokami wyborów prezydenckich dla wszystkich, którzy choć trochę interesują się sytuacją polityczną pytanie postawione przeze mnie w tytule tegoż artykułu trwale łączy się z przymiotnikiem je określającym – retoryczne. Czwartkowy „Dziennik” donosił, że w 1989 roku, przed pierwszymi częściowo wolnymi wyborami, agenci SB rozpracowywali Aleksandra Kwaśniewskiego szukając na niego tzw. haków. W materiałach operacyjnych możemy znaleźć, między innymi treści sugerujące, że wysokie miejsce Kwaśniewskiego w państwowych strukturach może być efektem lobby żydowskiego. Agenci interesowali się również pracą oraz wysokością zarobków Jolanty Kwaśniewskiej.

iedy patrzymy na wyborcze sondaże, w których pani Kwaśniewska wygrywa z panem Tuskiem, to wówczas wszystko wydaje się jasne, można by powiedzieć – jasne jak słońce Peru. Okazuje się bowiem, że haki, teczki, podsłuchy i naciski to już nie tylko elementy pisowskiego krajobrazu lat 2005-2007. Zacytuję europosła Siwca, który tak komentuje doniesienia „Dziennika”: „Takie artykuły biorą się wyłącznie stąd, że Jolanta Kwaśniewska budzi niepokój, wśród tych, którzy wolą, żeby ona nie mogła wystartować w wyborach prezydenckich”. Bardziej dosadnie powiedzieć tego już chyba nie można było. Na domiar złego, kolejny cios wymierzony w Kwaśniewskich szykuje już Instytut Pamięci Narodowej. Ma on wydać książkę, której autorzy będą obalali prawomocny wyrok polskiego sądu, twierdząc, że były prezydent współpracował z SB. Coś w rodzaju powtórki z kazusu Wałęsy. Jeśli Instytut będzie dalej wypełniał przestrzeń publiczną takimi zarzutami, to już niedługo może okazać się, że IPN pod innymi politycznie władzami będzie zarzucał Lechowi Kaczyńskiemu współpracę z obcym wywiadem. A wszystko wobec medialnego i społecznego poklasku politycznych sępów. Już widzę zachwyt Niesiołowskiego, triumfalną pop-gębę Palikota.

le czy naprawdę polityka ma opierać się na niszczeniu przeciwnika wszelkimi możliwymi środkami? Kiedy zdecydowałem się postawić swoje pierwsze kroki w polityce, wszystko widziałem inaczej – bardziej banalnie, niewinnie, naturalnie, dominowała łatwowierność i przekonanie o uczciwej grze politycznego partnera. Z czasem politycznego partnera trzeba było nazwać oponentem, łatwowierność zmieniła się w podejrzliwość, banalność w zagadkowość, a naturalność powoli przeistacza się w konieczność używania pijarowskich sztuczek. Coś jednak pozostanie na zawsze – szacunek i uczciwość. W przypadku ujawniania haków na byłą prezydencką parę ktoś nie zostawił miejsca ani na szacunek, ani na uczciwość.

Treść komentarza (do 1000 znaków):

Podpis: Przepisz kod: